همین الان داداشم گفت سه دوره دیگه عربستان میزبان جام جهانی هستش و ازش پرسیدم من تا اون موقع چند سالم میشه

گفت ۴۲ و من آه واویلا سر دادم و

ازونور مانی گفت ارزو ب دل موندم عروس شی و بچه ت ر ببینم.

( نومید شده و این نمیدونم بد یا خوب ایموجی نمیدونم چه اکت ی انجام بدم

اون لحظهای که قلبت فشرده میشه از دوری رفتگان بی بازگشت... نفسم میگیره خدا.

اینروزا بیشتر از هر وقت دیگه ای احساس میکنم یکاری باید بکنم و یه چیزی کمه توی زندگیم ولی نمیدونم چی و چیکار.

یکی از ناجوانمردانهترین اتفاقا این هستش که گشنه ت باشه ولی انقدر له باشی که نتونی غذا ر توی دهنت درسته قورت بدی حتی.( خودتون عمق خستگی ر بفهمید.

البته خدا رو شکر هنوز ب این مرحله نرسیدم و توی اوج لهیدگی هم درسته قورت میدم غذا ر چونکه شیکم مسئله ی مهمی هستش

خیلی برام جالب هستش؛ اینجایی ک میرم سرکار مسیر طولانیه روزای اول ناله میکردم ک فقط من بدبخت این همه راه میام بعد چند روز متوجه یه سری هم مسیر ثابت شدم و الان بیش از یه ماهه که باهاشون هم مسیرم، اگه فاطمه سابق بودم الان دوست جدید پیدا کرده بودم ولی الان هم صحبت جدید را نتانم.

چقدر این شبای تقویم که میشه ماه بوسیدنی و بغل کردنی میشه.(خدایا شکرت...

یه هوای معرکه ای شده مشهد که از خوشی دارم غش میرم. یه عاشق هوای بارونی م(ایموجی چش ستاره ای

خداروشکر که فصل پاییز به دنیا اومدم.

اون دوستم بچه ای که میخواستن رو ب سرپرستی گرفتن.

اون یکی متاسفانه بچه هاش سقط شدن.

دکتر رفتم مشکلم حاد نبود و قابل رفع.

چه جهان عجیبی هستش هیچی ش مشخص نیست.

تنها چیزی که تا الان این ثانیه ازش مطمئنم شاکر بودن و ب همین خاطر از خدا ممنونم که جای شکرش رو ب جا میذاره.